एका लहानशा गावात, जिथे हिरवीगार शेतं आणि शांत नद्या होत्या, तिथे रमा नावाची एक मुलगी राहायची. रमा खूप दयाळू आणि प्रेमळ स्वभावाची होती. तिला प्राणी आणि झाडं खूप आवडायची. ती रोज सकाळी उठून आपल्या बागेतल्या फुलांना पाणी द्यायची आणि पक्ष्यांसाठी दाणा टाकायची.
गावाच्या जवळ एक घनदाट जंगल होतं. गावातले लोक त्या जंगलात सहसा जात नसत, कारण त्यांना भीती वाटायची. पण रमाला त्या जंगलाची ओढ होती. तिला वाटायचं, त्या जंगलात काहीतरी खास आणि रहस्यमय आहे.
एक दिवस रमा हिंमत करून त्या जंगलात गेली. जंगल शांत आणि हिरवंगार होतं. उंच उंच झाडं आणि त्यांच्या मधून येणारा सूर्यप्रकाश खूप सुंदर दिसत होता. रमा हळू हळू चालत होती, तेव्हा तिला एका ठिकाणी काहीतरी आवाज ऐकू आला.
ती आवाजाच्या दिशेने गेली, तर तिला एक लहान जखमी हरीण दिसलं. त्या हरणाचे पाय एका फांदीत अडकले होते आणि ते वेदनेने कळवळत होते. रमाला त्या हरणाची खूप दया आली. तिने हळूवारपणे त्या हरणाचे पाय फांदीतून काढले.
हरीण घाबरले होते, पण रमाने त्याला प्रेमाने कुरवाळले. तिने आपल्याजवळचे पाणी त्याला प्यायला दिले आणि त्याच्या जखमेवर हळूच फुंकर मारली. हळू हळू हरीण शांत झाले.
रमाने त्या हरणाला उचलून घेतले आणि आपल्या घरी घेऊन आली. तिने त्याची जखम स्वच्छ केली आणि त्यावर औषध लावले. काही दिवस रमा ने त्या हरणाची खूप काळजी घेतली. त्याला खायला दिले, त्याच्यासोबत खेळली. हळू हळू हरीण पूर्णपणे बरे झाले.
आता हरीण रमाची खूप चांगली मैत्रीण बनली होती. ते दोघे रोज जंगलात फिरायला जायचे. रमाला जंगलातील झाडं, फुलं आणि प्राणी दाखवायची. हरणालाही रमाच्या सोबत राहायला खूप आवडायचे.
एक दिवस रमा आणि हरीण जंगलात फिरत असताना त्यांना एक गुंफा दिसली. रमाला त्या गुंफेबद्दल खूप उत्सुकता वाटली. तिने हरणाला थांबायला सांगितले आणि ती हळूच गुंफेत डोकावून बघितले.
गुंफेच्या आत खूप अंधार होता, पण तिला काहीतरी चमकताना दिसले. तिने थोडी हिंमत करून आत प्रवेश केला, तर तिला तिथे एक सुंदर रत्नजडित पेटी दिसली. ती पेटी उघडल्यावर तिला आत खूप सारे हिरे आणि माणके दिसले.
रमाला खूप आनंद झाला, पण तिला लोभ आला नाही. तिला वाटले, हे रत्न कोणाचे तरी असतील आणि ते हरवले असतील. तिने ती पेटी उचलली आणि आपल्या घरी घेऊन आली.
दुसऱ्या दिवशी रमाने गावात जाऊन त्या पेटीबद्दल सांगितले. गावातील लोकांनी ती पेटी ओळखली. ती पेटी राजाची होती आणि ती हरवली होती. राजाला जेव्हा हे कळले, तेव्हा त्याला खूप आनंद झाला. त्याने रमाची प्रामाणिकपणा पाहून तिला खूप मोठे बक्षीस दिले.
रमाने त्या बक्षीसातील काही पैसे आपल्या गरजू शेजाऱ्यांमध्ये वाटले आणि बाकीच्या पैशातून आपल्या बागेला अजून सुंदर बनवले. हरीण तिचा सर्वात चांगला मित्र बनून तिच्यासोबतच राहिले.
या गोष्टीवरून आपल्याला हे शिकायला मिळते की दयाळूपणा आणि प्रामाणिकपणा नेहमीच चांगले फळ देतात.
