विराट आणि मीरा एका सुंदर स्वप्नात रमले होते. त्यांच्या घरात लवकरच एका लहान पाहुण्याचं आगमन होणार होतं. मीरा आठव्या महिन्यात होती आणि दोघेही त्याच्या येण्याची आतुरतेने वाट पाहत होते. छोटी स्वप्ने, नाजूक कपडे आणि त्या चिमुकल्या हास्याचे विचार त्यांच्या दिवसांना रंगत देत होते.
एक दिवस अचानक मीराला काही त्रास जाणवला. तिला पोटात बाळ हलत नसल्यासारखे वाटले. घाबरून विराटने तिला लगेच हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट केले. डॉक्टरांनी तपासणी केली आणि तिला शांत राहण्यास सांगितले. विराटने डॉक्टरांना बाळाच्या हालचालींविषयी विचारले, पण त्यांनी काहीतरी थातूरमातूर उत्तर दिले. पोटावर स्टेथेस्कोप लावून ते म्हणाले, "बघा, बाळाचे ठोके व्यवस्थित आहेत, काळजी करू नका." विराट आणि मीराला थोडा दिलासा मिळाला, त्यांच्या मनात असलेली भीती थोडी कमी झाली. त्यांना वाटले, डॉक्टरांना जास्त कळते, बाळ नक्कीच ठीक असेल.
पण मीराला आतून काहीतरी बरोबर नसल्याचे जाणवत होते. तिला बाळाची ती नेहमीची कुलबुली जाणवत नव्हती. तिने अनेकदा डॉक्टरांना याबद्दल सांगितले, पण त्यांनी तिला दुर्लक्ष करण्यास सांगितले किंवा तिला जास्त विचार न करण्याचा सल्ला दिला. विराटही डॉक्टरांच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवून मीराला धीर देत राहिला. ते दोघेही त्या गोड क्षणाची वाट पाहत होते, जेव्हा ते आपल्या बाळाला पहिल्यांदा हातात घेतील.
असेच चार-पाच दिवस निघून गेले. मीराची अस्वस्थता वाढतच होती आणि डॉक्टरांकडून ठोस माहिती मिळत नव्हती. एक दिवस डॉक्टरांना सत्य परिस्थिती सांगण्याशिवाय पर्याय राहिला नाही. तपासणीनंतर त्यांनी विराटला बोलावले आणि सांगितले, "तुमच्या पोटात असलेले बाळ आता जिवंत नाही." हे ऐकून विराटच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्याला काही क्षण काहीच समजेना. मीराला हे कसे सांगायचे, या विचाराने तो अधिकच खचला.
जेव्हा विराटने मीराला हे दुःखद सत्य सांगितले, तेव्हा तिच्या दुःखाला पारावार उरला नाही. ज्या स्वप्नांना तिने आपल्या डोळ्यात जपले होते, ते एका क्षणात धुळीस मिळाले. आणि या धक्क्यातून ती सावरत नाही, तोच डॉक्टरांनी तिला सिझेरियन करावे लागेल असे सांगितले. मृत बाळ बाहेर काढण्यासाठी शस्त्रक्रिया करणे आवश्यक होते.
सिझेरियन झाले आणि डॉक्टरांनी त्या निष्प्राण देहाला बाहेर काढले. विराटचे काळीज तुटले होते. मीराला ते बाळ दाखवण्याची खूप इच्छा होती, पण तिची मानसिक अवस्था पाहून विराटने आणि त्याच्या कुटुंबीयांनी तिला ते बाळ दाखवले नाही. त्यांना वाटले, या दुःखातून तिला सावरणे कठीण होईल.
पण नियतीला काहीतरी वेगळेच मंजूर होते. बाळ गेल्याच्या दुःखाने मीरा आतून पूर्णपणे खचून गेली होती. दोन दिवसांनंतर तिला प्रसूतीनंतरचा रक्तस्राव (पीपीएच) झाला आणि त्यातच तिला हृदयविकाराचा झटका आला. काही तासांत मीरानेही या जगाचा निरोप घेतला.
विराट पूर्णपणे कोसळला होता. ज्या घरात काही दिवसांपूर्वी आनंदाचे आणि स्वप्नांचे मोहोळ उठले होते, तिथे आता फक्त वेदना आणि शांतता पसरली होती. त्याला काही समजत नव्हते, कोणाला दोष द्यावा – डॉक्टरांना, ज्यांनी वेळेवर सत्य सांगितले नाही, की स्वतःला, ज्यांनी पत्नीची इच्छा असूनही तिला तिचे बाळ दाखवले नाही? हा प्रश्न त्याला आयुष्यभर सतावत राहणार होता. एका चुकीच्या निर्णयाने किंवा निष्काळजीपणामुळे त्याने आपले बाळ आणि पत्नी, दोन्ही गमावले होते.
No comments:
Post a Comment