फार पूर्वी, एका लहानशा गावात अर्जुन नावाचा एक तरुण राहत होता. तो नेहमी आपल्या भावनांमध्ये आणि विचारांमध्ये हरवून जायचा. कधी त्याला खूप आनंद व्हायचा, तर कधी तो दुःखाने व्याकूळ व्हायचा. त्याला जीवनातील सुख-दुःखांचे रहस्य समजत नव्हते.
एक दिवस, गावातील एका ज्ञानी गुरुजींनी त्याला बोलावले आणि जीवनातील काही महत्त्वाच्या गोष्टी सांगितल्या. गुरुजी म्हणाले, "अर्जुन, तू नेहमी लक्षात ठेव की आत्मा हा शाश्वत आहे. जसा माणूस आपले जुने कपडे टाकून नवीन परिधान करतो, त्याचप्रमाणे आत्मा एका देहाला सोडून दुसरा देह धारण करतो. त्यामुळे मृत्यू कोणालाही घाबरवणारा नसावा."
अर्जुनला हे ऐकून आश्चर्य वाटले. त्याने विचारले, "गुरुजी, मग हे सुख आणि दुःख काय आहेत, जे मला इतके त्रास देतात?"
गुरुजी हसले आणि म्हणाले, "हे अर्जुन, हे सुख आणि दुःख म्हणजे आपल्या इंद्रियांचा बाह्य जगाशी संपर्क आहे. जसा थंडी आणि उष्णता येतात आणि जातात, त्याचप्रमाणे सुख आणि दुःख देखील क्षणिक आहेत. तू धीर धर आणि या बदलांना सहन करायला शिक. आपले मन आणि बुद्धी परमात्म्यामध्ये स्थिर ठेव आणि आपले कर्तव्य निष्काम भावनेने करत राहा. असे केल्याने तुला शांती मिळेल."
अर्जुनला गुरुजींच्या बोलण्याचा अर्थ हळूहळू समजू लागला. त्याने आपले मन शांत करण्याचा प्रयत्न केला आणि आपल्या भावनांवर नियंत्रण ठेवण्यास शिकला. त्याने जाणले की जीवनात सुख-दुःख येतात आणि जातात, पण आत्मा नेहमी स्थिर असतो.
त्याने आपले काम अधिक निष्ठा आणि समर्पणाने करायला सुरुवात केली आणि हळूहळू त्याच्या मनातील गोंधळ कमी झाला. त्याला जीवनातील शाश्वत सत्याची जाणीव झाली आणि तो आनंदी राहू लागला.
या गोष्टीवरून हे शिकायला मिळते की आपण आपल्या भावनांवर नियंत्रण ठेवले पाहिजे आणि आत्म्याच्या नित्यत्वाला समजून घेतले पाहिजे. क्षणिक सुख-दुःखांमुळे विचलित न होता, आपले कर्तव्य करत राहिल्यास आपल्याला आंतरिक शांती मिळते.
No comments:
Post a Comment