एका सुंदर गावात, जिथे हिरवीगार शेते आणि शांत नद्या होत्या, तिथे राम आणि शाम नावाचे दोन मित्र राहत होते. राम नेहमी प्रत्येक गोष्टीत परफेक्शन शोधायचा. त्याचे घर अगदी चकाचक असायचे, त्याचे कपडे इस्त्री केलेले आणि त्याचे काम नेहमी वेळेवर पूर्ण झालेले असायचे. दुसरीकडे, शाम थोडा निष्काळजी होता. त्याचे घर थोडे अस्ताव्यस्त असे, कपड्यांना फारशी इस्त्री नसे आणि कामात थोडा उशीर व्हायचा.
एक दिवस गावात एक मोठी चित्रकला स्पर्धा आयोजित करण्यात आली. राम आणि शाम दोघांनीही यात भाग घेतला. रामने स्पर्धेसाठी खूप तयारी केली. त्याने अनेक रेखाचित्रे काढली आणि प्रत्येक रंगाची निवड काळजीपूर्वक केली, त्याला आपले चित्र एकदम परफेक्ट हवे होते. शामने मात्र सहजपणे एक सुंदर दृश्य रंगवले, जसे त्याला वाटले तसे.
स्पर्धेच्या दिवशी रामचे चित्र तांत्रिकदृष्ट्या उत्कृष्ट होते. प्रत्येक रेषा सरळ होती, रंग अचूक भरलेले होते. पण त्याच्या चित्रात भावनांची आणि नैसर्गिकतेची थोडी कमी होती. शामचे चित्र तितके परिपूर्ण नव्हते, काही ठिकाणी रंग थोडे बाहेर गेले होते, पण त्या चित्रात जिवंतपणा होता, एक वेगळीच ऊर्जा होती.
जेव्हा निकाल जाहीर झाला, तेव्हा शामच्या चित्राला प्रथम पारितोषिक मिळाले. रामला खूप आश्चर्य वाटले आणि थोडा वाईटही वाटले. त्याने शामला विचारले, "तुझे चित्र माझ्या चित्रापेक्षा कमी परिपूर्ण असूनही तुला बक्षीस कसे मिळाले?"
शाम हसला आणि म्हणाला, "मित्रा, जीवनात परफेक्शन महत्त्वाचे आहे, पण त्याहून अधिक महत्त्वाचे आहे ते म्हणजे आपल्या कामात आनंद घेणे आणि त्यात आपले मन ओतणे. मी चित्र काढताना फक्त मजा घेतली आणि मला जे आवडले ते रंगवले. तू परफेक्शनच्या मागे धावत राहिलास आणि त्यामुळे तुझ्या चित्रात भावना कमी पडल्या."
या गोष्टीमुळे रामला एक मोठा धडा मिळाला. त्याला समजले की प्रत्येक गोष्टीत परफेक्शन शोधण्याच्या नादात आपण जीवनातील आनंद आणि सहजता गमावून बसतो. त्यानंतर रामनेही थोडा निष्काळजीपणा स्वीकारायला सुरुवात केली आणि जीवनातील छोट्या-छोट्या गोष्टींचा आनंद घ्यायला शिकला.
No comments:
Post a Comment