फार वर्षांपूर्वी एका लहान गावात रमा आणि कृष्णा नावाचे दोन मित्र राहत होते. दोघेही लहानपणापासूनचे जिगरी दोस्त होते. त्यांचे विचार आणि आवडीनिवडी खूप वेगळ्या होत्या, पण त्यांच्या मैत्रीच्या बंधनात कधी दुरावा आला नाही.
एक दिवस, गावात मोठी यात्रा भरली होती. रमा आणि कृष्णाही यात्रेत फिरण्यासाठी गेले. खेळणी, मिठाई आणि विविध वस्तूंच्या दुकानांनी यात्रा गजबजलेली होती. कृष्णाला एक सुंदर बासरी खूप आवडली. त्याला ती विकत घ्यायची होती, पण त्याच्याकडे पुरेसे पैसे नव्हते. रमाने कृष्णाची उदास मुद्रा पाहिली आणि आपल्याकडील काही पैसे त्याला देत बासरी घेण्यास मदत केली. कृष्णा खूप खुश झाला.
काही दिवसांनंतर, शाळेच्या वार्षिक स्नेहसंमेलनात एका नाटकाचे आयोजन करण्यात आले होते. रमाने नाटकात मुख्य भूमिका साकारली होती आणि कृष्णाला पडद्यामागची व्यवस्था सांभाळायची होती. नाटकाच्या दिवशी गडबडीत कृष्णाकडून पडद्याची दोरी थोडी सैल राहिली आणि एका महत्त्वाच्या दृश्यात पडदा व्यवस्थित उघडला नाही. रमाला यामुळे थोडा त्रास झाला आणि त्याचे लक्ष विचलित झाले. नाटक संपल्यावर रमाने रागात कृष्णाला काही बोलले. कृष्णाला खूप वाईट वाटले.
दुसऱ्या दिवसापासून दोघांमध्ये बोलणे बंद झाले. रमाला कृष्णाच्या मदतीची सवय झाली होती आणि कृष्णाला रमाने बोललेले शब्द सतत आठवत होते. दोघांनाही एकमेकांची आठवण येत होती, पण कोणीही पहिले बोलण्याची हिंमत करत नव्हते.
गावातील एका मोठ्या माणसाने दोघांनाही एकत्र बोलावले. त्यांनी सांगितले की माणसे चुका करतात आणि त्या चुकांमधून शिकायला मिळते. त्यांनी रमाला सांगितले की कृष्णाने हेतू पुरस्सर चूक केली नव्हती आणि कृष्णाला सांगितले की रमाला त्या क्षणी वाईट वाटले म्हणून तो रागावला होता.
त्या मोठ्या माणसाने त्यांना एक गोष्ट सांगितली: "एका सुंदर बागेत दोन झाडे होती. एका झाडाला खूप सुंदर फुले येत होती, तर दुसऱ्या झाडाला काटे. एके दिवशी एका माळीने त्या फुलांच्या झाडाजवळ खत टाकले, पण चुकून काही खत काट्यांच्या झाडाजवळही पडले. फुलांच्या झाडाला आनंद झाला, पण काट्यांचे झाड नाराज झाले. त्याने फुलांच्या झाडाला म्हटले, 'तू किती भाग्यवान आहेस, तुला चांगले खत मिळाले आणि मला फक्त काटे!' फुलांचे झाड हसून म्हणाले, 'मित्रा, खत महत्त्वाचे नाही, महत्त्वाचे हे आहे की आपण त्यातून काय घेतो. मी त्या खताचा उपयोग सुंदर फुले फुलवण्यासाठी करेन आणि तू त्यातून मजबूत काटे बनव.'
या गोष्टीने रमा आणि कृष्णाला खूप विचार करायला लावले. त्यांना समजले की एकमेकांच्या चुकांवर नाराज राहण्याऐवजी त्यांना माफ करून पुढे जायला हवे. दुसऱ्याच दिवशी रमा कृष्णाच्या घरी गेला आणि दोघांनी एकमेकांना घट्ट मिठी मारली. त्यांनी ठरवले की यापुढे ते कधीही एकमेकांवर रागावणार नाहीत आणि नेहमी एकमेकांना समजून घेतील.
या कथेवरून हे शिकायला मिळते की माफ करणे किती महत्त्वाचे आहे. जेव्हा आपण दुसऱ्यांच्या चुकांना माफ करतो, तेव्हा आपले मन शांत होते आणि मैत्री अधिक घट्ट होते. नकारात्मक विचार दूर होतात आणि आपण आनंदी राहतो. म्हणून, जीवनात नेहमी माफ करायला शिका.
